tag:blogger.com,1999:blog-50979367545111767772011-09-21T02:12:02.307-07:00Վան Սեդրակյանhttp://www.blogger.com/profile/16420770780287411152noreply@blogger.comBlogger41100tag:blogger.com,1999:blog-5097936754511176777.post-67202882106725000702010-04-22T23:42:00.000-07:002010-05-31T20:59:22.405-07:00<div xmlns="http://www.w3.org/1999/xhtml">Ապրիլի վերջին Արմավիրի թեմի երիտասարդաց միությունը Մարզի կրթության վարչության հետ համատեղ կազմակերպել էին խաղ-վիկտորինա “Հայ եկեղեցու պատմություն” առարկայից: Խաղը տեղի ունեցավ Արմավիրի թիվ 5 միջն. դպրոցում:<br />Խաղին մասնակցում էին Արմավիր քաղաքի բոլոր միջնակարգ դպրոցների աշակերտները, բացառությամբ թիվ 6 միջն. դպրոցի: Միջոցառումը սկսվեց Տերունական աղոթքով. Այնուհետև Մեծամորի Սուրբ Ղազար եկեղեցու հոգևոր հովիվ Տեր Տաթև քահանա Կիրակոսյանը ողջունեց մասնակիցներին և տվեց իր օրհնությունը:<br />Ժյուրիի անդամներն էին Տ. Տաթև քնհ. Կիրակոսյանը, Արմավիրի թեմի ՔԴԿ պատասխանատու Ռուզաննա Հարությունյանը, Մարզպետարանի կրթության բաժնի աշխատակիցներ Նաիռա Սարգսյանը և Արտակ Առաքելյանը, և Արմավիրի Երիտասարդականան կենտրոնի տնօրեն Արգամ Արշակյանը:<br /><br />Առաջին պատվավոր տեղին արժանացավ Արմավիրի թիվ 8 միջն. դպրոցը, երկրորդ տեղում էր Արմավիրի Ռուբիկ Եղոյանի անվան թիվ 1 ավագ դպրոցը և երրորդ տեղում Արմավիրի Վարդան Բախշյանի անվան թիվ 2 միջն. դպրոցը, որոնց թեմի առաջնորդ Տ. Սիոն եպիսկոպոս Ադամյանի կողմից հանձնվեցին մրցանակներ:<br /><br />Խաղ- վիկտորինայի հաջողության մասին է խոսում նաև այն որ Արմավիր քաղաքի հարակից գյուղերի դպրոցները նույնպես ցանկություն հայտեցին մասնակցել նման խաղ – վիկտորինայի: Այժմ Արմավիրի թեմի երիտասարդաց միությունը պատրաստվում է կազմակերպել նաև միջգյուղական վիկտորինա “Հայ եկեղեցու պատմություն” թեմայով:<br /><br />Արմավիրի երիտասարդաց միություն</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5097936754511176777-6720288210672500070?l=pyunik.blogspot.com' alt='' /></div>Վան Սեդրակյանhttp://www.blogger.com/profile/16420770780287411152noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5097936754511176777.post-85044918985482153242010-03-31T11:28:00.000-07:002010-05-31T20:54:20.546-07:00<div class="entry"> <div class="snap_preview">Դրսում ձմեռ է. ամբողջ փողոցները, տներն ու ծառերը պարուրվել են&nbsp; ձմեռային հեքիաթով:&nbsp; Քայլում եմ ձյան փաթիլներից թրջված մայթերի վրայով և հանկարծ սրտմաշուք կարոտից քաղցած սիրտս թրթռաց ու ես հիշեցի քեզ:<br />Սիրում եմ ձյունը,երբ այն իջնում է խոշոր փաթիլներով,ծանր ու հանդիսավոր և նստում է` վիթխարի ժանյակ հյուսելով երկրից մինչև երկինք, հորիզոնից` հորիզոն:<br />Նայում ես կյանքիդ անցած ճանապարհին, երբ ծանր են եղել թեթև փաթիլները, երբ ձյունը նստել է ոչ թե գլխիդ, այլ վշտամորմոք հոգուդ վրա, բոլոր տեսած ու չտեսած անուրջներիդ վրա: Ու թվացել է` ձյունն է մեղավորը, որ մորմոքդ ծանրացել է, փակվել են դեպի անուրջներդ տանող ճամփաները: Բոլոր ձյուներից հետո և բոլոր ձյուներից ավելի սիրում եմ այս ձյունը`անդորրավետ, օրորուն ու վարարուն, որ իջնում է սև թարթիչներիս վրա:<br />Պղտոր հայացքիս առջև կարծես հայտնվեցիր դու ու լսեցիր շատ ծանոթ մեղեդին, որ դողում էր բարակ լուսնի արծաթազօծ շողերի նման, որի մելամաղձոտ հնչյունները լողում-անցնում էին թաղվելով ձմեռային գիշերվա խորհրդավոր խավարի մեջ: Պարտված դառը մտքերով և կարոտի արցունքներով լցված աչքերս հառեցի երկինք: Երկնքում էր լուսինը, որը լողալով ամպերի մեջ, կարծես ինչ-որ բան էր փնտրում, ինչպես որ ես`այս անսկիզբ ու անվերջ աշխարհում մենակ ու մոլոր քայլերով փնտրում եմ ու սպասում, բայց ինքս էլ չհասկանալով, թե ինչ կարելի է սպասել մոխրացած ու փոշիացած քո մասին երազներից:<br />Իսկ ինձ համար այդ սպիտակ հեքիաթը վերածվել է թախծի ու տխրության,որովհետև այնտեղ ես մենակ եմ…մենակ առանց քեզ, առանց քո ժպիտի, տաք ձեռքերի, որ ինձ համար խարույկ էին այս ցուրտ աշխարհում: Ու՞ր ես սիրելիս, ինձ ասա խնդրում եմ քեզ… Ասա, թե որտեղ փնտրեմ քեզ… Չգիտեմ ինչպես դարձար ինձ համար հարազատ մի մարդ ում ես ցանկացա տեսնել իմ փշրված ու թոշնած հոգու կենդանի արտացոլանքը: Վերադարձիր, խնդրում եմ, մի լքիր ինձ, մի թող մենակ այս աշխարհում: Արի… Արի քանի դեռ կամ, ապրում եմ, քանի դեռ իմ վիրավոր սրտում չեն մեռել կյանքի զարկերը, որոնք կան միայն քո սիրո համար:<br />Ձմեռ է, ցուրտ է, բայց ես չեմ մրսում: Անբողջ մարմինս անզգայության նիրհով է պատվել: Մեղմ ձյուն է գալիս, ասես հանդարտ իջնում է իմ սրտի վրա: Ձյունափոշին հալվում է կամաց ու խառնվում բաժանման ցավից ծնված իմ արցունքներին: Ես չհասկացա, թե ինչու՞ սիրո վերքերից չապաքինված սիրտս կոտրեցիր: Սպեղանի է փնտրում,ավաղ թույն գտա: Թեթև ու հեշտ էր մեր բաժանումը, բայց հանդիպումը, որի հնարավորությունը կասկածում եմ, ինչպես միշտ կասկածել եմ անկեղծությանդ, կլինի շատ ծանր ու դժվար: Այս ցուրտ, մշուշոտ անորոշության մեջ չգիտեմ ու՞ր գնամ և ու՞ր թափառեմ, ո՞ր հեռուներում վիշտս ամոքեմ, երբ աչքերս իմ կամքից անկախ անցած ճամփադ են շարունակ փնտրում:<br />Կորած արահետով քեզ մոտ եմ գալիս, որ ասեմ` ինչ օտար ու սառն է երկիրն առանց քեզ: Իմ շուրջը կրակներ են, որոնք ինձ չեն կարող ջերմացնել, որովհետև իմ արևը վառվում էր քեզ համար: Ու հիմա էլ, երբ արցունքիս վերջին կաթիլը կեղեքում է հոգիս, ես դառնությամբ շունչ եմ քաշում ու արհամարհում հոգուս ճիչը: Իսկ հիմա ինձ թվում է, թե արցունքի փոխարեն արյուն է հոսում աչքերիցս ու սրտիցս: Ես հոգնած քայլում եմ օտար մարդկանցով լեցուն փողոցներով ու հարցականներ բաժանում հայացքովս: Ես ցավում եմ, ես բողոքում եմ, ես հեռանում եմ ինքս ինձանից…ես&nbsp; մոռանում եմ ինքս ինձ, ես, ես օտար եմ ինքս ինձ: ամեն մի օր առանց քեզ իմ մեջ դատարկություն է թողնում և լցնում ցավով: Ժպտա ինձ, որ միջիս սևն ու սպիտակը գեթ մեկ վայրկյան շողան գույներով, գարունով, սիրով… Խոսիր ինձ հետ, որ մոռանամ, որ չվախենամ,նայիր աչքերիս, որ հավատամ բարուն ու լուսավորին: Օգնիր ինձ, որ չսովորեմ ատել, արհամարհել, լռիր, որ քո լռության մեջ կարդամ այն,ինչ կիսատ է ու անհաս… Հրաժեշտի փոխարեն քեզ տալիս եմ մի ժպիտ, որ մեկ վայրկյանով ջերմացնեմ հոգիդ, հետո չքվեմ գիշերվա երազի պես…<br />Ձյունը ծածկել է ծանոթ ոտնահետքերդ, ինչպես վարագույր, որն անթափանց է աչքերիդ նման: Տարին վերջացավ` թողնելով մոտիկ ու հեռու իմ ապագային մի սպի, չգիտեն ինչու, ինչ իրավունքով: Բայց ես հպարտ եմ, որ իմ շուրթերից դու չլսեցիր ոչ մի խոստովանություն: Չեմ հասկանում, թե ինչու կյանքն ինձ միայն շռայլորեն վիշտ է պարգևում, կարոտ ու կսկիծ, որ շշուկ դարձած համրացել են շուրթերիս`բառեր չունեցող մի երգի նման:<br />Անտարբեր ու մտամոլոր հայացքս չեմ կարողանում կտրել երկնքից,որի անհունում դեգերում է մի հարցական. Մի դաժան &lt;&lt;ինչու&gt;&gt;:<br />Օրերիս մեջ ես պրպտում եմ քարացած մի հարցի պատասխան, որ դրոշմվել է սրտիս,հոգուս մութ անկյունում: “Սիրում եմ քեզ, թե ոչ”: Գիշեր ու զօր սիրո ծովում կարծես քեզ եմ անվերջ փնտրում, գիշերային մութ երկնքում քո աչքերն են ինձ մեղմ ժպտում: Աչքերիս դեմ երկինքն է մութ և չկա քո ժպիտը լուռ,աչքերդ<br />խոր են, ձայնդ` թովիչ: Միայն մի մութ աստղ հեռվում, ինձ նայում է ու լուռ ժպտում, մեզ երկուսիս իր մոտ է կանչում ու հանդիպում կազմակերպում; Մեր հայացքներն են հանդիպում, աստղին են նայում ու լուռ զրուցում,հետո թողնում ու հեռանում: Սերն ինձ համար պատիժ է դարձել…<br />Քո լուռ հայացքի մեջ մի անորոշություն կար, քո լուռ հայացքի մեջ ինչ-ոչ թախիծ ու մռայլություն կար, իսկ թե ինչու էր այդպես, ինքս էլ չէի հասկանում: Մռայլություններից կազմված իմ կյանքի անգույն այգում ծաղկեցիր դու: Չեմ ուզում ընդունել, որ դու էլ չկաս, որ գոյությունդ լոկ թղթին մնացած բառերիդ մեջ է: Գիտեմ,շատ հեռու ես` հոգուս այն հեռավոր անկյունում, որտեղ լույսը հավերժ մարել է, իսկ սերը`վաղուց մոռացվել. ինձ չես հիշում: Գուցե: Բայց իմ խենթ սիրտը կրկին թևեր առած գալիս է քեզ մոտ: Չէ, հետ եմ պահում: Գիտեմ, քո սրտի դուռը փակ է հավերժ: Թող չբախվի այդ դռներին: Չեմ ուզում կրկին փշրվել: Հաստատ գիտեմ, որ մոռացել ես, հաստատ գիտեմ, որ իմ սրտում կոշտացած բերկրանք ես դարձել: Բայց այս երեկո էլ ,երբ մենակ մնաս, քո մտքերում էլի ես եմ լինելու: Մշուշոտ պատկերս քեզ նորից հիշեցնելու է իմ գոյության մասին: Հոգուդ մի թաքուն անկյունից մի ձայն անընդհատ քեզ կխանգարի: Կվառես լույսը, կքրքրես թղթերդ ու կհանես մի նկար: Կնայես այդտեղից քեզ ժպտացող դեմքին ու մի պահ կմոռանաս` ինձ, քեզ, շրջապատդ…պատրաստ կլինես շատ բան փոխելու, բայց…<br />Գիտես , որ ես վախենում եմ քեզանից, վախենում եմ հոգումս կատարվող փոթորկից և նույնիսկ մեղմ անձրևից: Ուզում եմ ասել, որ… Չէ, չեմ ուզում, վախենում եմ&nbsp; “սեր”&nbsp; բառից, իմ լեզվից ու մկան պես կրծող իմ մտքերից: Ուզում եմ ջնջել իմ ձեռքով գրած բառերը, բայց չէ, չի ջնջվում, փորձելուց այն ավելի է ընդգծվում: Կանգ առ քամի, ու տար զգացմունքս իմ սրտից: Պոկիր այն աշնան տերևի պես ու խառնիր հողին: Չեմ ուզում սերս նմանվի քամուն ու այդ մրրկահույզ փոթորիկներում մնամ մենակ:<br />Քամի, սիրո քամի, կանգ առ, ես վախենում եմ սիրուց…<br />ՄԱՐԻՆԱ&nbsp; ԿՈՒՐԵՂՅԱՆ<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5097936754511176777-8504491898548215324?l=pyunik.blogspot.com' alt='' /></div>Վան Սեդրակյանhttp://www.blogger.com/profile/16420770780287411152noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5097936754511176777.post-56224781191271874702010-03-03T21:51:00.000-08:002010-05-31T20:54:20.559-07:00Բլոգը հայտարարում է մրցույթ լավագույն ստեղծագործությունների համար:<br />Մասնակցել կարող են բոլորը:&nbsp; Նյութերն ուղարկել armavirimarz@yandex.ru&nbsp; հասցեով<br /><br /><br /><br />&nbsp; Հարգանքներով` Ադմինիստրացիա<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5097936754511176777-5622478119127187470?l=pyunik.blogspot.com' alt='' /></div>Վան Սեդրակյանhttp://www.blogger.com/profile/16420770780287411152noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5097936754511176777.post-38568458468743715232010-03-03T21:50:00.000-08:002010-05-31T20:54:20.570-07:00<div class="content"><div class="snap_preview">Ողջունում ենք ձեզ Արմավիրի մարզի նոր բլոգում: Այս բլոգը կարելի է համարել նաև մարզի մանկապատանեկան բլոգ, քանի որ այստեղ դուք շուտով կգտնեք մեր դպրոցականների ստեղծագործությունները, մտքերը և հոդվածները:<br />Մաղթում ենք հաճելի տրամադրություն:<br />Սիրով` Ադմինիստրացիա</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5097936754511176777-3856845846874371523?l=pyunik.blogspot.com' alt='' /></div>Վան Սեդրակյանhttp://www.blogger.com/profile/16420770780287411152noreply@blogger.com0